İNANÇ, FEDAKÂRLIK VE VEFAYLA GEÇEN BİR ÖMÜR
Hayatının her döneminde zorluklarla mücadele eden Mehmet Ali Tekeli, geride derin izler bırakan bir ömür sürdü. Gurbetten memlekete uzanan hikâyesi, inanç ve sabırla şekillendi. Onun vedası ise, hayatı gibi sessiz, vakur ve ibadetle oldu.
İNSAN PORTRESİ
1944 yılında Kütahya’nın Sarayköy’ünde dünyaya gelen, köyünde “Keskin Hoca” lakabıyla tanınan bir ömür… Resmî kayıtlarda doğum tarihi 1 Ocak 1944 olarak geçse de, aslında bu tarih dönemin şartlarının bir yansımasıdır. Rahmetli babası Hacı Ali Tekeli, askerlik süresi uzun olduğu için yaşını küçük yazdırmış; böylece aile içinde bir denge kurulmaya çalışılmış, ağabeyi Ahmet askerden döndükten sonra bu görevi ona devretmesi planlanmıştır. Daha hayatının başında fedakârlıkla yoğrulan bir kader…
Henüz 12 yaşındayken yetim kalan Keskin Hoca, hayatın yükünü çok erken yaşta omuzlamak zorunda kaldı. Buna rağmen yılmadı; aksine bu zorluklar onu daha da olgunlaştırdı. Henüz 17 yaşındayken imamlık görevini üstlenerek genç yaşta büyük bir sorumluluk aldı ve tam 10 yıl boyunca köyünde ve komşu köylerde din hizmeti verdi. Ardından memuriyet hayatına geçse de, insanlara hizmet etme anlayışından hiçbir zaman uzaklaşmadı.
1973 yılında, birçok Anadolu insanı gibi o da daha iyi bir gelecek umuduyla Almanya’ya gitti ve Ansbach’a yerleşti. 1978’de Ochsenfurt’a, 1980’de ise Nürnberg’e taşındı. O yıllar gurbetçilerin en zor dönemleriydi. Ne camiler vardı ne de uygun ibadet alanları… Fabrikalarda, spor salonlarında namaz kılınırdı. İşte o dönemde, yalnızca kendi ibadetini yapmakla kalmayıp çevresindekilere de öncülük ederek namaz kıldıran, insanları bir araya getiren isimlerden biri oldu.
Sadece çalışmakla yetinmedi; derneklerin ve camilerin kuruluşunda aktif rol aldı. Toplumun bir arada kalması, inancını ve kimliğini koruması için büyük emek verdi. Aynı zamanda ailesine güçlü bir temel sundu; çocuklarını büyüttü, evlendirdi ve hepsinin yuva kurduğunu görmenin huzurunu yaşadı.
Hayat, ona hem sabrı hem de direnci öğretti. Toplamda dört kalp krizi geçirdi. 2014 yılında büyük oğlunu kaybetti; bu acıya rağmen metanetini korudu. Onu son yolculuğuna uğurlarken cenaze namazını kendisinin kıldırması, bir babanın yüreğindeki imanı ve teslimiyeti en derin şekilde ortaya koydu.
2016 yılının Şubat ayında ise iki ağır beyin felci atlattı. Bu felçlerin, son evladını evlendirdikten sonra gerçekleşmiş olması, sanki bir bekleyişin, bir tamamlanmışlığın işareti gibiydi.
Onun hayatında sadece zorluklar değil, unutulmaz hatıralar da vardı. Bunlardan biri, ikinci kalp krizi sırasında hastanede yaşandı. Kendisi hasta yatağında olmasına rağmen, hastaların paralarını çalan bir hırsızı fark edip durumu hemşirelere bildirerek yakalanmasını sağladı. Kendi rahatsızlığını bir kenara bırakıp başkalarını düşünmesi, onun karakterini anlatmaya yeterliydi—ciddiyetinin yanında ince bir mizah ve hayat enerjisi de taşıyan bir insan…
2016 yılında geçirdiği ağır felçlere rağmen, doktorların umutsuz konuştuğu bir süreçte dahi mücadeleyi bırakmadı. Azmi ve yaşama bağlılığıyla herkese örnek oldu.
Ve 25 Mart 2026 sabahı… Artık konuşamadığı, trakeostomi ile hayatını sürdürdüğü bir dönemde, güne yine inancıyla başladı. Sabah kalktı, teyemmüm abdesti aldı ve namazını kıldı. Ardından Kur’an okudu. Yorgun olduğunu işaret ederek yatağına yatırılmasını istedi. Ve sadece birkaç dakika sonra, saat 10.50’de, sessizce son nefesini vererek Hakk’a yürüdü.
Hayattayken dile getirdiği bir vasiyeti de vardı: Annesinin yanına defnedilmek… Ömrü boyunca taşıdığı vefa duygusunun en anlamlı yansımalarından biri de bu isteğiydi.
Onun vedası, hayatının bir özeti gibiydi: İbadetle başlayan bir sabah, teslimiyetle tamamlanan bir ömür…
Bu yazı, bir insanın ardından kaleme alınmış bir hatıradır. Onun hayatı; inançla, emekle, fedakârlıkla ve vakarla yoğrulmuş bir hayat olarak hafızalarda kalacaktır.
Dileğimiz; Allah’ın mekânını cennet eylemesi, geride bıraktığı ailesine sabır vermesi ve hatırasını daima yaşatmasıdır.
Çünkü bazı insanlar sadece yaşayıp gitmez… Arkalarında silinmeyecek izler bırakır.
