Anneler Günü…
Her yıl sevgi dolu cümleler kuruyoruz, çiçekler alıyor, teşekkür ediyoruz. Ama çoğu zaman asıl konuşulması gerekenler yine sessiz kalıyor.
Bugüne kadar yazdığım pek çok yazıda; kadınların maruz kaldığı sorunlara, kimlik çatışmalarına, hastalıklara ve toplumun dayattığı rollere değinmeye çalıştım.
Annelerin görünmeyen yüklerini, kadınlık ve annelik arasında sıkışıp kalan yanlarını, kendini feda etme şemasını, tükenmişliklerini, travmalarını ve yasal haklarını anlatmaya çalıştım. Amacım hep aynıydı: biraz olsun farkındalık yaratabilmek.
Çünkü annelik yalnızca sevgiyle anlatılacak bir kavram değil. Aynı zamanda uykusuz geceler, ertelenmiş hayaller ve çoğu zaman dile getirilmeyen yorgunluklar demek.
Toplumun “doğal” kabul ettiği ama aslında büyük bir emeğin sonucu olan sayısız sorumluluk demek.
Bir anne bazen kendi sesini kısmayı öğrenir. Bazen güçlü görünmek zorunda kalır. Bazen de “iyi anne” olabilmek için kendinden vazgeçer.
İşte tam da bu yüzden, annelerin emeği çoğu zaman görünmezdir. Sustuklarında saklı kalan yaşanmışlıkları, içlerinde büyüttükleri yükler ve kimsenin fark etmediği fedakârlıkları vardır.
Ne yazsak eksik kalır…
Ne söylesek tam anlatamayız.
Ama belki de bugün, sadece kutlamak değil; gerçekten görmek, anlamak ve hak ettikleri değeri teslim etmek için bir fırsattır.
Tüm annelerin Anneler Günü’nü sevgi ve saygıyla kutluyorum.
Yeliz Çelebi Ergin
Araştırmacı-Yazar
yeliz-ergin@web.de
